Johan van Wijhe (Hendrikszoon), de 3e heer van Echteld, trouwde Hille van Riviere. Hij overleed in 1371. Hille van Riviere was een dochter van Jordaan van Riviere. Johan en zijn vrouw Hille waren er in 1371 verantwoordelijk voor dat de kerk in Echteld voor het eerst in de rekeningen van de Utrechtse Dom wordt genoemd. Johan en Hille stichtten een vicarie ter ere van het heilig sacrament op het “Sint Cathryn-altaer”. Voor het altaar van Sint Catharina werd een priester aangesteld, die daar missen opdroeg en bad voor bepaalde personen. In dit geval zorgden Johan en Hille van Wijhe voor een vermogen (uit opbrengsten meestal van landerijen) waaruit de priester kon worden betaald. Tegelijkertijd met de begiftiging van zo'n vicarie moest ook een gedeelte worden betaald voor het onderhoud van de Domkerk in Utrecht.

Ze hadden zes kinderen: Otto, Walraven, Sophia, Herman, Claes en Jorde.

Otto
wordt later de 4e heer van Echteld.

Walraven
stichtte samen met zijn broer Herman in 1376 een altaar in de St. Maartenskerk te Tiel.


Walraven had vier kinderen:

Johan, 
trouwde rond 1390 Elisabeth van Meekeren die kasteel Hernen in de familie bracht. Johan van Wijhe en Elisabeth van Meekeren hadden een dochter Aleid, die rond 1420 met Dirk van Wijhe Hermanszoon (een neef van haar vader) trouwde (zie verderop). 

Dirk,
kreeg van hertog Arnold van Gelre in 1429 een beloning voor het verdedigen van de poorten van Wageningen. Hertog Arnold was de opvolger van hertog Reinald IV van Gelre (zie 5e heer van Echteld). In 1455 bevestigde hertog Arnold de pandverschrijving op de tienden Glinde en Surcsdum (of Surksum) bij Barneveld t.b.v. Dirk's zoon Willem.
Dirk was net als zijn broer Willem ( zie hieronder) medeoprichter van het Geestelijk Van Wijhe Gilde in de kerk te Ooi (bij Echteld)

Elisabeth, 
abdis van het klooster ter Hunnepe bij Deventer.

Willem, 

hij studeerde in 1387 in Heidelberg (samen met nog enkele andere Van Wijhe's nl Johannes, Marsilius, Theodricus en Alardus van Wijhe) en daarna in 1389 in Keulen. In 1390 werd Willem van Wijhe bij de universiteit van Keulen aangesteld als pedel. Hij bleef dat tot ca 1400 en werd vanaf 1392 ook notaris in Keulen. Van 1400 tot 1425 was hij in Utrecht secretaris van bisschop Frederik van Blankenheim. Na 1425 was hij tot ca 1433 secretaris van bisschop Zweder van Culemborg die Fredrik van Blankenheim opvolgde. Willem van Wijhe was in zijn Utrechtse periode kanunnik van Sint Pieter in Utrecht.

 Het merk van Willem van Wijhe als secretaris

                      van de bisschop (Utrechts Archief).                     

In dezelfde tijd was Willems neef Otto van Wijhe in Echteld de 5e heer.

Opvallend is verder dat  Willem's zus Elisabeth in die tijd abdis van het klooster ter Hunnepe bij Deventer was. Er waren dus in de periode 1400-1433 nauwe banden tussen de Echteldse Van Wijhe's en het bestuur van de katholieke kerk in Utrecht en Deventer. Willem overleed in 1458 als pastoor in Tiel. Het boek ''De Tielse kroniek'' bevat een oud handschrift dat gaat over de geschiedenis van Nederland vanaf ca. 600 tot ca. 1450. In twee passages in De Tielse kroniek wordt kanunnik Willem van Wijhe genoemd. De auteur van de Tielse kroniek is onbekend. Aanvankelijk werd gesteld dat Willem van Wijhe dit kon zijn. Deze stelling is waarschijnlijk onhoudbaar. Verschillende onderzoekers hebben geprobeerd de oplossing te vinden. Het moet iemand zijn die dicht bij Willem van Wijhe stond. In 1453 hebben 7 Van Wijhe's samen een Geestelijk Gilde opgericht dat Onze Lieve Vrouwe tot zijn schutspatrones koos en een altaar met vicarie ter harer eere in de kerk te Ooi stichtte. Willem van Wijhe was een van de oprichters van dit Geestelijk Van Wijhe Gilde.

 

Sophia,
trouwde in 1378 Gerrit van Rossum die raadgever van hertog Reinald III was. Uit dit huwelijk stamt (via Gosewijn, Jan en nogmaals Jan) de bekende Maarten van Rossum die in 1478 werd geboren. Onder leiding van deze Maarten van Rossum plunderden de Geldersen in 1528 Den Haag.

Herman,
wordt in 1392 genoemd als een der vrinden en borgen van hertog Willem van Gelre.


Herman had vier kinderen:

Dirk, 
trouwde 1420 zijn (achter) nicht Aleid van Wijhe. Hij was daarvoor rond 1400 met Aleid van Hemert getrouwd en had met haar een zoon Johan. Deze Aleid van Hemert was een dochter van Johan van Hemert heer van Nederhemert en Lijsbeth(of Agnes) van Herlaer. Dirk van Wijhe  is de stamvader van de Van Wijhe's van Hernen. De Van Wijhe's van Hernen voerden als wapen een halve uitkomende leeuw. Deze tak stond in hoog aanzien bij de hertogen van Gelre. Zij waren meerdere malen burggraaf van Nijmegen, het hoogste bestuurlijke ambt! In 1591 overleed Joachim van Wijhe, de laatste heer van Hernen. Het omvangrijke bezit werd verdeeld tussen zijn twee dochters Maria en Joachima die mede hierdoor gewilde huwelijkspartners waren. Maria die het kasteel erfde, trouwde een Van Reede tot Saasveld. Joachima erfde de landerijen en trouwde een Van Rechteren! Zij woonde op kasteel Almelo en kasteel Rechteren in Dalfsen. Het portret van Joachima van Wijhe hangt nog steeds in kasteel Rechteren. In de kerk van Dalfsen ligt een prachtig praalgraf van de Van Rechterens.

Johan, 
wordt genoemd in een magescheid in 1420 tussen Otto van Wijhe (5e heer van Echteld) en Johanna van Groesbeek, de weduwe van Jorde van Wijhe Ottozoon. Mogelijk trouwde hij Agnes van Hemert (van Nederhemert).

Herman, 
stierf kinderloos in 1465.

Willem,
stamvader van de Arnhemse tak van de Van Wijhe's. Zij voerden als wapen een halve uitkomende leeuw. Deze tak werd in 1485 door de hertog van Kleef beleend met Ressenerbroek (bij Valburg) en heette sindsdien Van Wijhe van Ressenerbroek. Zij waren belangrijk (burgemeesters en richters) in Arnhem, Wageningen en in de buurt van Doesburg. In de periode 1435-1505 was er vrijwel steeds een Van Wijhe van deze tak bestuurder in Arnhem!

Vermoedelijk woonde het gezin van kapitein Roelof van Wijhe al voor 1600 in Deventer want in 1598 lieten Roelof en zijn vrouw Johanna Splijthof hun kind dopen in de Deventer Lebuinuskerk. Volgens Anspach heeft kapitein Roelof van Wijhe verschillende keren geprobeerd om toegelaten te worden tot de Ridderschap. Vanwege te weinig bezittingen is dat niet gelukt.

De Arnhemse-tak komen we ook in Belgie tegen. Hendrik van Wijhe, een kleinzoon van Willem van Wijhe de stamvader van de Arnhemse tak, trouwde (waarschijnlijk rond 1470, in ieder geval voor 1481) met Heilzoete van der Buerse, Willemsdochter uit Brugge. Haar familie (Jacob ter Buerse) had in 1423 het beroemde gebouw Ter Buerse of Ter Beurse in de Vlamingstraat nr. 35 in Brugge gebouwd. De familie Ter Buerse was in Brugge al sinds 1285 bekend als hoteliers van de herberg Ter Buerse. Bovendien gaven zij juridisch en commercieel advies aan buitenlandse kooplieden (ons woord beurs komt hier vandaan). Geertruid van Wijhe een kleindochter van Willem en zus van Hendrik was voor 1461 getrouwd met Godert ingen Nulandt, heer van Valburg. Hun zoon Hendrik ingen Nulandt “de Oude”, was reder in Brugge en eigenaar van het huis Nulandt onder Elst. Zijn zoon en kleinzoon komen we tot 1560 tegen als bestuurders van Brugge (schepen en thesaurier). Beweerd wordt dat de Belgische oud-koningin Fabiola van dit echtpaar afstamt. De familie Ingen Nulandt heeft waarschijnlijk tussen 1452 en 1515 in de Arnhemse Kerkstraat/Koningsstraat het Presickhaeffs Huys bewoond. Dit huis is een van de weinige middeleeuwse monumenten die in Arnhem bewaard zijn gebleven. Geertruid van Wijhe en haar man Godert ingen Nulandt leven alle twee nog in 1474. Zij woonden op dat moment in het huys “die Wurd” in het buurtschap Lienden.

Claes,
trouwde Aleid van Haaften (vlgs Anspach) maar in een akte uit 1423 wordt Margriet als weduwe van Claes genoemd; Claes heeft twee zonen: Johan en Steven. In 1422 regelde Jan van Wijhe, richter in de Betuwe, de verkoop van een stuk grond aan Steven van Wijhe Claeszoon.

Jorde,
zijn zoon Johan (geboren rond 1370) trouwde Sophia van Varick; zij hadden drie kinderen: Jacob, Christina en Fredericus.
 

In 1343 werd Reinald II opgevolgd door zijn elfjarige zoon Reinald (hertog Reinald III).
Reinald III kon door zijn leeftijd uiteraard nog niet zelf regeren. Het bestuur werd verzorgd door zijn voogden. Dit liep voor Gelre niet goed af want er ontstond grote verdeeldheid tussen de edelen en de steden.Tenslotte brak er in 1350 een burgeroorlog uit tussen de aanhangers van Reinald III en de aanhangers van zijn broer Eduard. Het “kamp Reinald“ werd aangevoerd door ridder Frederik van Heeckeren en het “kamp Eduard” door ridder Gijsbrecht van Bronckhorst.

Uiteindelijk verloor hertog Reinald III alles en werd hij gevangen gezet op kasteel Nijenbeek bij Voorst. Hij werd vanwege zijn zwaarlijvigheid "De Vette Hertog" genoemd en werd op Nijenbeek nog dikker. Toen ze hem weer vrij wilden laten, bleek dat hij niet meer door de deur kon. Om hem naar buiten te krijgen moest het kozijn van zijn kamerdeur worden weggebroken. Gedurende zijn gevangenschap van 1361 tot 1371 regeerde zijn broer Eduard als hertog van Gelre. Hertog Eduard stierf in 1371 door een vergiftigde pijl.

Na het overlijden van Reinald II kende Gelre dus een rommelige periode met vele jaren van onderling oorlogvoeren over opvolgingskwesties. Aanvankelijk leek de strijd beslecht met het aantreden van hertog Eduard in 1361, maar na zijn dood in 1371 begon de ellende opnieuw. Uiteindelijk is er pas in 1377 weer een krachtige hertog van Gelre in de persoon van Willem van Gulik. De moeder van deze Willem heette Maria en was een zus van hertog Eduard.